Het begon met een garage en een zoon die problemen had op school. Frederique merkte dat haar zoon, als hij aan het klussen was, rustiger werd en openstond voor gesprekken die anders niet mogelijk waren. “Hij heeft niet alleen cognitieve uitdaging nodig, hij heeft iemand nodig die naar hem kijkt als persoon, niet alleen naar zijn hoofd,” dacht ze. Dat was het moment dat het zaadje voor Maakplaats The Villa werd geplant.
“Eerder had ik jongeren met een taakstraf trainingen gegeven,” vertelt Frederique. “Ik hoorde hun levensverhalen en dacht: als jullie eerder in je leven een veilige, positieve plek hadden gehad, had je leven niet zo hoeven lopen.” Dat inzicht, gecombineerd met haar ervaring met haar eigen kind, maakte dat ze besloot: ik ga hier iets opzetten.
Anneliek herinnert zich nog goed het moment waarop Frederique onder de veranda vertelde over haar idee. “Ik ben niet handig met timmeren,” zei Anneliek, “maar ik zou graag iets willen bieden voor kinderen die het thuis of op school niet fijn hebben. Ik zag een grote tafel met kopjes thee voor me, een plek waar kinderen zichzelf kunnen zijn, waar ze zich veilig voelen en kunnen ontdekken wat ze leuk vinden en waar ze goed in zijn.” Zo besloten ze samen de handen ineen te slaan. Al snel kwam er ook een timmerman bij, iemand die vastliep op zijn werk en op zoek was naar een nieuwe uitdaging.
De eerste stappen en onverwachte reacties
We zijn langs alle basisscholen in Brummen gegaan. “Het voordeel van ondernemen in een dorp is dat je maar drie of vier basisscholen hoeft te bezoeken,” zegt Frederique. Ze vroegen kinderen uit groep 6, 7 en 8: “Wat zou jij doen als je zeven garages in je achtertuin had?” In het begin hadden we alleen de garage om te timmeren en een klein deel van de huidige ruimte.
“De eerste keer dat kinderen na schooltijd kwamen, wisten we niet wat ons overkwam: er kwamen veel meer kinderen dan we hadden verwacht,” vertelt Frederique. “Ik herinner me nog goed dat ik allemaal fietsen zag staan! We moesten zelfs extra hulp en gereedschap regelen,” voegt Anneliek toe. “Toen dacht ik: ja, we hebben echt iets neergezet!”
Al snel openden we ook de dinsdag- en donderdagochtenden voor jongeren die het moeilijk hadden op school. “Als je hier onder schooltijd komt, is er meer het besef dat je vaardigheden leert,” legt Frederique uit. “Dat kan naaien zijn, maar ook metaalbewerking of timmeren.” Ook de basisschooldirecteuren stonden hiervoor open. Zo ontstonden de eerste Maakplaats Ochtenden.
Uitdagingen
Een grote uitdaging was de jeugdzorg-raamovereenkomst met de van gemeente. “We wilden geen eilandje zijn, maar verbinding met alles en iedereen, inclusief de gemeente,” zegt Frederique. “We hadden niet het doel om een raamovereenkomst in de jeugdzorg te krijgen, maar dat gebeurde uiteindelijk wel toen ook thuiszitters bij ons aanklopten.”
“Die aanvraag was echt een soort escape room,” vertelt Frederique. “Want in het begin denk je, oh als ik die code heb, dan is het klaar. Maar dan kwam je weer in het volgende hokje. Op een gegeven moment was het ook van nou, gewoon maar hobbeltje voor hobbeltje. Je moet het als een spelletje zien. We hebben het spelletje uitgespeeld.” Uiteindelijk bleek de gemeente, eenmaal betrokken, heel steunend. “Maar de bureaucratie was zwaar,” voegt Frederique toe.
Trots en bijzondere momenten
Anneliek vertelt: “Wat me gelukkig maakt, is dat we kinderen zien die getraumatiseerd binnenkomen en langzaam weer openbloeien. Een jongetje zat in het begin telkens onder een dekentje en sprak alleen pokémontaal. Nu komt hij aan tafel en gaat hij weer naar school. Dat proces meemaken, daar doe ik het voor.”
“Het is een heel fijn gevoel om gewoon door jezelf te zijn, door een kind te zien, door te kijken achter het gedrag, te zien dat een kind weer in beweging komt. Je realiseert je wat een kind allemaal heeft meegemaakt en denkt: oh, daarom moet je dit gedrag inzetten, om te overleven,” gaat Anneliek verder. “Heel langzaam groeit het vertrouwen in volwassenen weer. We bieden een veilige plek waar je niks moet, maar uiteindelijk toch allemaal dingen doet omdat je niks moet. Ja, dat vind ik heel fijn om daarbij te mogen begeleiden.”
Frederique deelt een bijzonder moment: “Afgelopen week had ik zo’n moment dat ik dacht aan dat veilige nest, wat ik zo graag voor de jongeren wilde creëren. Een meisje dat vier jaar geleden in groep 7 was uitgevallen, is toen een paar maanden bij ons geweest. Toen zij uiteindelijk naar groep 8 ging en weer naar school kon, kwam ze altijd naar de vrijdaggroep, onze tienergroep. Nu zit ze in de derde van de middelbare school en moest ze twee weken stage lopen. Dat heeft ze hier gedaan. En dan zie je haar met de kinderen die nu zelf thuis zitten: ze is aan het kletsen, aan het bakken, tikkertje doen, rustig met ze praten. Ja, dat is zo bijzonder! Je bent een veilig nest waar ze kunnen landen en waar ze weer uitvliegen.”
Visie en toekomstdromen
“Er hangen wel nog wat ballonnetjes, die nog uitgepakt mogen worden,” zegt Frederique. “Ik wil eigenlijk gewoon daar in dat weitje, wat niet van mij is, wat Shetland ponnietjes en wat schapen of zo. Iets heel knuffeligs, laagdrempeligs, maar waar de kinderen gewoon bij kunnen zijn. Maar dan zonder dat ik in het weekend die beesten moet verzorgen en als er iets met ze is… Een persoon met al die dieren. Iemand die het leuk vindt om zijn beestjes daar te hebben staan en dat wij ze mogen knuffelen. Dus dat zou ik echt een hele, hele waardevolle toevoeging vinden.”
Anneliek voegt dromerig toe: “Ja, zo’n paardje.”
Frederique gaat verder: “En ik wil eigenlijk graag zo’n zeecontainer daar voor de techniek. Want dat krijg ik nog niet van de grond, maar ik heb nu weer iemand heel leuk gesproken. Dat zijn de skills voor de toekomst. Programmeren, 3D printen, robotica. Dat moet iemand komen toevoegen. Want ik wil niet een zeecontainer met allemaal blinkende dingen en vervolgens niemand die het de kinderen kan uitleggen.”
Anneliek reageert: “Ik vind elk plan van Frederique fantastisch. Ik denk, ik doe wel mee. Ik vind die ballonnetjes heerlijk. Ja echt heel fijn en ik weet ook die dingen komen wel en die komen wanneer ze komen wanneer er iemand op ons pad komt en dat vind ik juist super fijn dat er al zo bij jou van alles ontstaat.”
“Anneliek verzorgt de worteltjes, de voetjes in de aarde. Ik zorg ervoor dat alles in de buitenwereld ook blijft draaien. Ik ben meer de takjes en de blaadjes,” legt Frederique uit.
Persoonlijke ontwikkeling
Anneliek: “Dit werk heeft me zoveel zelfvertrouwen gegeven. Ik heb ontdekt dat ik veel meer kan dan ik ooit voor mogelijk hield. Het is een hele persoonlijke ontwikkeling geweest – op alle vlakken. Je leert jezelf beter kennen, vooral als je met de kinderen werkt. Je komt jezelf tegen in hoe je reageert en hoe je eigenlijk wilt reageren. Soms denk je: hé, hoe pak ik dit aan? Dan ga je op zoek naar oplossingen, praat je erover of zoek je intervisie. Maar bovenal heeft het me zoveel plezier en blijdschap gebracht. Vooral in die eerste jaren, als ik naar huis fietste, was ik euforisch. Dan dacht ik: wow, dit heb ik echt meegemaakt! En om te zien hoe iets zo groeit vanuit een klein idee… En dat ik nu een baan heb die mijn droombaan is – dat is gewoon fantastisch.”
Frederique: “Hoe mijn brein werkt is niet per se handig in het grootste deel van het werkende leven. Ik heb altijd wel gewoon gewerkt en banen gehad, maar nu kan ik al die ideeën toepassen. Het heeft toegevoegde waarde en daar moest ik altijd in het gareel blijven, zeg maar. Dus dat probeer ik de kinderen ook altijd mee te geven. Iedereen is anders en iedereen heeft zo zijn plekje. Op school moet je je de hele tijd maar aanpassen. Maar daarna mag je de omgeving ook naar je hand zetten. Dan hoef jij je niet aan te passen.
Het heeft mij ook zelfvertrouwen opgeleverd, dat je zo kan ontwikkelen en groeien als er een drive achter zit.”
Wat Maakplaats The Villa uniek maakt
Anneliek: “Ik hoop dat kinderen over Maakplaats The Villa onthouden dat je jezelf kan zijn. Dat je je fijn voelde, dat je je veilig voelde, dat je jezelf kon zijn, dat je je kon ontwikkelen. Dat eigenlijk, dat je kon ZIJN.”
Frederique: “Ja, ik denk jezelf zijn, een ander ook zichzelf laten zijn en plezier hebben. Dat dat de essenties zijn van Maakplaats The Villa.