Wat Trudy direct opviel toen ze voor het eerst bij The Villa binnenstapte, was de openheid. “Je ziet al die materialen liggen, voor het grijpen. Kinderen zien meteen: dit kan ik, dat kan ik.” Het gesprek met Frederique, Anneliek en Gerard voelde als een warme, vertrouwde ontmoeting. “Het was alsof ik thuis kwam. Ze hadden vertrouwen in me en lieten me meteen los in het atelier. Het ging bijna als vanzelf.”
Trudy, geboren in Den Haag en nu woonachtig in Brummen, is haar hele leven al kunstenaar. “Ik creëer en schep graag met mijn handen en alles wat in me leeft.” Na een periode van intensief realistisch schilderen, waarbij haar werk in galerieën hing, kreeg ze een schouderontsteking die haar dwong te stoppen. “Dat was een moeilijke tijd. Niet kunnen schilderen is voor mij als een gekooid dier dat niet tot zijn recht komt.” Op aanraden van haar vriend ging ze op zoek naar vrijwilligerswerk in Brummen. Toevallig zag ze een vacature voor het schilderatelier van De Maakplaats (The Villa). “Dat voelde als maatwerk. Ik hoefde niet zelf te schilderen en kon toch met schilderen en creativiteit bezig zijn.” Ze belde, kwam op gesprek en startte twee dagen daarna. Drieënhalf jaar later is ze nog steeds elke donderdagmiddag te vinden in het atelier.
Trudy observeert graag hoe kinderen aan het werk zijn en geniet van de energie die in het atelier hangt. “Elke donderdag denk ik: oh heerlijk, ik mag weer. Als ik binnenstap, voel ik de bruisende sfeer van De Villa. Dan druppelt het langzaam binnen en ontstaat er iets moois.”
“Soms zijn er kinderen die vastzitten, of kinderen die even niet weten wat ze willen gaan doen. Ik vind het een uitdaging om daarin te bewegen, om iedereen op zijn eigen manier aandacht te geven.” Ze heeft een speciale voorliefde voor de wat stillere, teruggetrokken kinderen. “Ik probeer ze uit te lokken: kijk eens wat je leuk zou vinden, of leg het gewoon weg als het niet lukt. Er is altijd iets anders wat wellicht beter bij je past.”
De Maakplaats heeft haar ook persoonlijk verrijkt. “Ik neem de losheid van de kinderen mee in mijn eigen creativiteit. Als iets niet meteen lukt, geeft dat niet. Het gaat om de ervaring van het doen.” Ze herkent het kind in zichzelf weer, dat ze als professioneel kunstenaar een tijdje was kwijtgeraakt. “Door omgaan met de kinderen is dat innerlijke spelende kind weer opengebloeid.”
Een mooie herinnering is de knuffelstenen-workshop. Kinderen kozen met hun ogen dicht een steen uit een emmer, dachten aan een gelukkig moment en wikkelden die steen, terwijl ze aan dat gelukkige moment dachten, in met wol, water en zeep tot een heel dun viltlaagje ontstond. “Ze waren zo stil en zeiden bijna niets, tot de steen af was. Toen waren ze er verschrikkelijk blij mee.” Een jongetje zei zelfs: “Nu heb ik mijn opa altijd bij me, want ik heb mijn opa in die steen gestopt.” Voor Trudy was dit een hoogtepunt. “Zoiets simpels – een steen en wat wol – en toch zo waardevol. Dat raakt me diep.”
Trudy ziet hoe kinderen bij De Maakplaats een gevoel van vrijheid meenemen. “Ze ervaren dat ze hier mogen zijn zoals ze zijn. Er is een warme sfeer, ook tussen de vrijwilligers. Die sfeer dragen we samen uit naar de kinderen.” Voor haar is De Maakplaats een vrijplaats. “Als kinderen te vol worden in hun hoofd, mogen ze hier gewoon even iets anders doen. Dat is zo fijn, want ze moeten op school zo verschrikkelijk veel.” Ze is iedere donderdags aanwezig en pakt af en toe een extra woensdag. Ook in de zomervakantie is ze vaak te vinden in het atelier. “Dan zijn er minder kinderen, en kun je hele leuke dingen doen. Ik mis de kinderen als ik te lang weg ben.”
Voor Trudy is De Maakplaats de perfecte plek. “Het past helemaal bij me. Ik ben er met hart en ziel, en dat voelen de kinderen ook.” Ze hoopt dat de sfeer van vertrouwen, creativiteit en vrijheid altijd behouden blijft. “Hier mag je zijn wie je bent – en creëren wat je voelt.”