Femke groeide op in een creatief gezin waar haar moeder veel aan het handwerken was. “Mijn moeder is een enorme handwerker. Die is de oorzaak van dit alles,” zegt Femke lachend. Samen maakten zij allerlei dingen van papier, naaiden met stoffen en leerden haken. “Dat heb ik nu door kunnen geven aan kinderen, en ik zie dat sommigen thuis doorgaan met wat ze hier leren. Soms raken zelfs de ouders betrokken.”
Femke, 32 jaar en afkomstig uit Apeldoorn, kwam naar Brummen voor een beschikbare woning. Toen ze in een burn-out belandde had ze rust nodig. Haar diagnose autisme gaf een naam aan alles wat ze altijd al voelde. “Het was zowel een opluchting als verdrietig. Alles valt op zijn plek, maar je weet ook: dit gaat nooit meer weg.” Via haar jobcoach zag ze een vacature voor hulp bij Maakplaats The Villa. “Ik had net een naaicursus gedaan en een naaimachine thuis. Dus ik stuurde een bericht en mocht op gesprek komen.” Femke is nu anderhalf jaar vrijwilliger op woensdagmiddag.
“In het begin voelde ik me geïntimideerd. Iedereen kent elkaar en kan goed met elkaar vinden. Nu stap ik gewoon op ze af en we zien wel waar het schip strandt.” Femke is spontaner en socialer geworden. “Vroeger was ik veel terughoudender, veel meer ‘kat uit de boom kijken’. Nu ben ik meer open.” Ze merkt dat haar collega’s haar accepteren met haar autistische kenmerken. “Ze snappen dat en dan is het ook gewoon geaccepteerd.” Met kinderen met autisme heeft Femke vaak snel een klik, omdat ze ontdekken dat ze dezelfde interesses hebben. Bij de Maakplaats is ruimte voor verschillen. Kinderen kunnen er op hun eigen manier meedoen en krijgen de ruimte die ze nodig hebben. Zo zijn er rustige plekjes om je even terug te trekken en is er ondersteuning mogelijk als dat nodig is.
Femke geniet van het werken met kinderen op woensdagmiddag. “Elke week is het gewoon leuk. Je ziet weer dingen en dan denk je: oh, dat is ook wel heel slim bedacht.” Ze vindt het mooi om te zien hoe één idee ineens een hele groep kan aansteken. “Eén kind maakt bijvoorbeeld een kattenstaart van stof en vervolgens ben je drie weken bezig met alleen maar kattenstaarten maken, want iedereen wil er een.” Ze helpt vooral met de naaimachine, waar jongere kinderen begeleiding bij nodig hebben. “Bij rustige momenten help ik één kind tegelijk, maar als het druk is, soms twee of drie.”
Femke’s collega’s brengen elk hun eigen specialisatie mee. “Mariette kan van alles met kleding, Caroline en anderen zijn echte kunstenaars. Iedereen heeft zulke verschillende sterke punten.” Door het zien van wat collega’s doen heeft Femke nieuwe technieken ontdekt. Ze pakte borduren weer op en ze experimenteert met texture painting, een techniek waarbij je toiletpapier, verf en lijm combineert. “Dat ga ik ook nog wel een keer proberen thuis,” dacht ze toen ze het voor het eerst zag.
“Sommige kinderen komen echt helemaal binnen met een plan. Dan denk je: gaat dat wel lukken?. Maar ze willen het toch allemaal doen. En dan zie je dat ze het gewoon doen, soms met hulp, heel slim bedacht. Ik probeer nu ook vaak nieuwe dingen uit. Ik leer dat van de kinderen en van mijn collega’s.”
“Dat ik de kinderen echt iets meegeef waar ze hun hele leven iets aan hebben, maakt dit werk zo waardevol voor mij,” zegt Femke. “Ik leerde zelf haken van moeders die dat in de basisschool met ons deden. En nu geef ik dat door aan deze kinderen. Handwerken is goed voor de psychische gezondheid. En je maakt echt een verschil in hun levens.”
Thuis maakt ze veel knuffels. “Ik vind het heerlijk om dat soort dingetjes te maken.” Onlangs verkocht ze veel van haar gemaakte knuffels op een snuffelmarkt in Brummen. De exemplaren die niet verkocht zijn, gaan naar de kerstbingo van de Maakplaats.
Femke denkt erover om naar Apeldoorn te verhuizen. Ze droomt van betaald werk waarin creativiteit en werken met kinderen samenkomen. “Vier jaar geleden zou ik nooit hebben gezegd: ik wil met kinderen werken. Nu ben ik het wel serieus aan het overwegen. De kinderen zijn hier vrijwillig, ze zijn gemotiveerd en daardoor is het heel erg leuk. Ik weet nog niet hoe ik dat praktisch ga doen als ik niet meer in Brummen woon, maar ik word hier te gelukkig om het los te laten. Ik ben hier tot bloei gekomen.”