“Kinderen hebben ruimte nodig om te beleven.” Gérards achtergrond in het vrije schoolonderwijs en zijn eigen jeugd op een boerderij vormen de basis van deze visie. “Op de vrije school werkten we met drie pijlers: cognitieve, praktische en emotionele intelligentie. Bij De Maakplaats zie ik dat terug. Kinderen hoeven hier niet te presteren, ze mogen ontdekken.” Het raakt Gérard als hij de verwondering op de gezichten van kinderen ziet, als ze een worm tegenkomen of zien hoe zaadjes uitgroeien tot planten. “Soms zijn ze eerst afkerig, maar vervolgens roepen ze: ‘Kijk, wat een grote worm!’ Dat is puur, onbevangen leren.”
Zes jaar geleden reageerde Gérard op een oproep van Frederique: Maakplaats The Villa zocht hulp voor de moestuin. Als voormalig vrije schoolleraar met 40 jaar ervaring en een boerenzoon uit Brabant voelde hij zich direct thuis. “Er was nog niets, alleen een stuk braakliggend land. We zijn met z’n tweeën aan de slag gegaan om de tuin om te spitten en in te richten.” Zijn motivatie is kinderen op een praktische, zintuiglijke manier in contact brengen met de natuur. “Laat ze voelen, ruiken, proeven. Dat is de basis van leren.”
Een bijzonder moment blijft hem bij: een jongen, Marijn, die thuis al een tuin had en bij De Maakplaats graag zijn kennis wilde delen. “Hij vertelde me over slakkenbestrijding zonder gif, over het kweken van groenten. Het was een gelijkwaardige uitwisseling. Ik leerde net zoveel van hem als hij van mij.” Voor Gérard is dit de kern, kinderen voelen zich serieus genomen. “Ze weten vaak meer dan we denken, maar krijgen zelden de kans om dat te laten zien.”
Gérard ziet dat kinderen in de moderne samenleving consumeren in plaats van creëren. Dit is een valkuil. “Ze kijken naar een scherm en kopiëren wat ze zien, in plaats van zelf iets te bedenken.” Bij De Maakplaats probeert hij dat te doorbreken. Zo organiseerde hij een groentengrabbelton. Kinderen mochten met hun ogen dicht groenten voelen en raden. “Sommigen wisten niet wat broccoli was! Maar de verwondering en het ontdekken, dat is goud waard.” Dit jaar wil hij een stap verder gaan door kinderen te laten proeven zonder dat ze weten wat het is. “Zo ervaren ze smaak en textuur op een hele nieuwe manier.”
Zijn droom voor De Maakplaats is meer ruimte voor muziek, theater en vrij creëren. “Kinderen willen toneelspelen, zingen, bouwen, schilderen, boetseren, maar het moet uit henzelf komen. Niet omdat een volwassene zegt: ‘Maak dit.’” Hij herinnert zich hoe op de vrije school dagelijks gezongen werd. “Muziek verbindt. Het is een taal zonder woorden, die kinderen (en volwassenen) samen brengt.”
Wat Gérard het meest waardeert aan De Maakplaats is het respect – tussen vrijwilligers, tussen volwassenen en kinderen. “Iedereen mag zijn wie die is. Er is ruimte voor verschillen, en als iets niet klopt, praten we erover in het team.” Hij ziet hoe kinderen die elders niet passen, zoals thuiszitters en neurodiverse kinderen, hier opbloeien. “Ze voelen zich veilig om te experimenteren, om fouten te maken. Dat is de basis voor groei.”
Zijn wens voor de toekomst is dat De Maakplaats een plek blijft waar mobieltjes aan de kant gaan en creativiteit centraal staat. “Laat kinderen klimmen in bomen, werken met gereedschap, modderig worden. Laat ze doen in plaats van kijken. Dat is waar ze van leren en waar ze blij van worden.”
Ook voor Gérard zelf is De Maakplaats een plek van groei. “Ik zou graag meer van mijn kennis en ervaring delen, bijvoorbeeld over de spirituele kant van opvoeding of de rol van ouders in de ontwikkeling van een kind.” Maar voor nu geniet hij van de eenvoudige, magische momenten: een kind dat voor het eerst een zaadje plant of verbaasd proeft hoe broccoli smaakt. “Hier is ruimte voor verwondering, en dat opent deuren die je niet eens kende.”