Truus werkt al 24 jaar in het verpleeghuis in Velp. Daarvoor was ze vijftien jaar kraamverzorgster. Inmiddels is ze zestig, maar aan stoppen denkt ze nog niet. “Ik kan nog zeven jaar mee,” zegt ze lachend.
Ruim drie jaar geleden merkte ze dat ze naast haar werk behoefte had aan iets anders. “Ik wil een andere flow erbij hebben.” Ze ging op zoek naar vrijwilligerswerk. Het liefst iets creatiefs, en in ieder geval niet opnieuw in de ouderenzorg. “Daar zit ik al de hele dag in.”
Een flyer uit Eerbeek
Haar zoon, die niet wist dat zijn moeder op zoek was naar vrijwilligerswerk, bracht in mei 2023 een flyer mee uit de supermarkt in Eerbeek. Daarop stonden organisaties in de buurt die vrijwilligers zochten. Een daarvan was Maakplaats The Villa. “Ik dacht meteen: dit moet gewoon een teken aan de wand zijn,” vertelt Truus.
Vooral het idee achter de Maakplaats sprak haar aan. Kinderen uit de buurt die er gewoon kunnen komen spelen en dingen maken. “Frederiques idee om dit te starten. En dat er blijkbaar zoveel behoefte aan was. Dat ze daarop inspelen, dat vond ik mooi.”
Steeds iets nieuws te ontdekken
Sindsdien is Truus er vooral op woensdag- en donderdagmiddag, wanneer de kinderen uit de buurt binnenlopen. Ze helpt bij allerlei activiteiten. Ze zit graag achter de naaimachine, maar doet net zo makkelijk mee met bakken, kleien of macramé. “Het maakt me eigenlijk niet zoveel uit.”
Helemaal zonder iets te doen zitten, is niet aan haar besteed. “Als het rustig is en alles weer is opgeruimd, dan moet ik wel wat te doen hebben.” Soms gaat ze dan ook gewoon naar huis.
Wat ze leuk vindt, is dat ze steeds nieuwe kinderen leert kennen. Na de zomervakantie begint het eigenlijk weer opnieuw. “Elk jaar kom je na de zomervakantie en dan zijn er allemaal nieuwe kinderen. Dan moet ik uitzoeken hoe ze in elkaar zitten en wat ze leuk vinden. Dat vind ik een leuke uitdaging.”
Luisteren
Truus heeft gemerkt dat kinderen bij de Maakplaats soms zomaar beginnen te vertellen wat hen bezighoudt. “Ze vertellen gewoon terwijl ze bezig zijn. En dan komt alles eruit,” zegt ze.
Als een kind iets persoonlijks vertelt, gebeurt er soms iets bijzonders. De andere kinderen aan tafel worden stil en luisteren mee. “Het gebeurt helemaal niet zo vaak, maar ik heb het al een aantal keren gezien. Dan zitten ze gewoon te luisteren.”
Een jongen en zijn tas
Een voorval bij de naaimachine is haar bijgebleven. Een jongen wilde een tas maken, helemaal op zijn eigen manier. Met ritsen, knopen en allerlei andere onderdelen. Truus en haar collega’s probeerden hem af en toe een suggestie te geven. Misschien kon hij iets beter anders aanpakken, zodat het steviger zou worden. Maar de jongen had zijn eigen plan en ging daarmee verder. “Uiteindelijk ging dat kind helemaal tevreden de deur uit.” De volgende keer pakte hij het weer op zijn eigen manier aan.
Truus heeft ervan geleerd dat je niet altijd moet proberen bij te sturen. Soms kun je een kind beter gewoon zijn gang laten gaan.
Met de hamer en spijkers aan de slag
Dat Truus graag iets voor anderen doet, heeft ze van huis uit meegekregen. Ze groeide op in Rheden, als jongste van drie kinderen. Haar ouders waren maatschappelijk betrokken. Haar moeder werkte in de zorg en deed vrijwilligerswerk bij de Valkenberg. Ze begeleidde daar mensen naar het zwembad, terwijl ze zelf niet eens kon zwemmen.
Ook creatief bezig zijn hoorde bij haar jeugd. Haar vader leerde haar om zelf dingen te maken. “Ik maakte ooit mijn eigen konijnen- of caviahok. Mijn vader zei: ‘Prima, als je een konijn wil, maar vertel eerst eens, waar moet dat hok komen te staan en hoe gaan we dat doen? Hier heb je een hamer en spijkers en bouw het maar zelf.’ En mijn moeder vond dat je moest leren breien.”
Een stokpaardje
De Maakplaats is voor Truus ook een plek om zelf aan de slag te gaan. Ze maakt er geregeld dingen. Vorig jaar ging ze aan de slag met macramé, in de hoop dat ze de kinderen ermee zou aansteken.
Voor de ouder-en-kinddag maakte ze een stokpaardje, compleet met manen en halster. “Ik ben een hele dinsdagochtend achter de naaimachine en met naald en draad bezig geweest. Ik kwam er zelf ook niet uit.” Maar ze ging door. De kinderen noemden het paard Carmen, omdat het zo’n mooie karamelkleur had.
Een bijzondere plek
Wat Truus het meest aan Maakplaats The Villa waardeert, is de combinatie van vrijheid en deskundigheid. “Het is een bijzondere plek met deskundige medewerkers, achtervang en betrokken vrijwilligers.” Er is goed nagedacht over hoe de Maakplaats werkt, maar dat gaat niet ten koste van de vrijheid. “Er is expertise. Er is professionaliteit. Er is over nagedacht. Maar het lijkt alsof het helemaal vrij is.”
En hoe ze de Maakplaats zelf zou omschrijven? “Ik vind het een paradijs, wat ze daar doen. Kinderen mogen zijn wie ze zijn. Ze krijgen aandacht en worden gewaardeerd om wat ze doen.”